Prawdopodobnie już w XIII wieku w ten sposób tworzono także oddziały w Turcji. Prawdopodobnie jednym z głównych powodów, dla których utworzony Korpus Janczarów nie składał się z osób tureckiego pochodzenia, miało być całkowite uzależnienie ich od sułtana i w wyniku tego uniemożliwienie ich wykorzystania przeciwko sułtanowi przez arystokrację turecką.
Rozrost liczebny W wyniku porażki w 1402 w bitwie pod Ankarą w trakcie najazdu Tamerlana, oddziały janczarskie zostały prawie kompletnie zniszczone. Sułtan Mehmed II Zdobywca zwiększył żołd i liczebność oddziału, ulepszył uzbrojenie oraz zreorganizował całą armię wokół Korpusu Janczarskiego. Za jego rządów janczarzy zaczęli przyjmować na stan uzbrojenia broń palną, której przyjęcie było jednym z głównych powodów uzyskania przez Korpus kluczowej roli w siłach zbrojnych Imperium, a także wpłynęło na uzyskanie przewagi militarnej przez Imperium. W 1475 roku, pod koniec jego życia, Korpus składał się z 6000 członków. Kampanie wojenne w okresie rządów Sulejmana Wspaniałego i potrzeba obsadzenia zdobytych prowincji, doprowadziła do następnego wzrostu liczebnego Korpusu. W XVI wieku liczebność janczarów zwiększyła się do około 40 tysięcy. Po zakończonej niepowodzeniem w 1699 r.