wojnie z Ligą Świętą, doszło do redukcji liczby janczarów, wkrótce jednak tendencja się odwróciła i w połowie XVIII wieku Korpus Janczarski liczył co najmniej 113 400 członków.
Bunty, obalanie i obsadzanie sułtanów 300px|thumb|Zamordowanie Patrona Halila i jego zwolenników (1730) Janczarzy odgrywali dużą rolę w konfliktach dynastycznych i brali udział w przewrotach pałacowych, wynosząc sułtanów na tron lub ich z niego obalając. W 1446 rebelia janczarska miała częściowy wpływ na abdykację Mehmeda II i powrót na tron jego ojca Murada II. Po śmierci Mehmeda II wielki wezyr chciał obsadzić na tronie Cema, syna Mehmeda. Janczarowie jednak w 1481 wynieśli na tron innego syna Mehmeda, Bajazyda II. W krótkim okresie interregnum przed objęciem tronu przez Bajazyda rozpoczęli zamieszki i splądrowali część stolicy, a samego Bajazyda II zmusili do abdykacji w 1512. W 1514 po wygranej bitwie na równinie Czałdyran zmusili Selima I do odwrotu. W 1525 zbuntowali się w trakcie rządów Sulejmana Wspaniałego. W czasie rządów Murada III wznieśli bunt przeciw płaceniu żołdu w zdewaluowanej walucie, wkrótce po tym spustoszyli Adrianopol. W 1595 odmówili wyjścia do walki, a w 1601 splądrowali bazary w Konstantynopolu. Do licznych buntów janczarskich dochodziło w XVII wieku. Za Ahmeda I (1603–1617) pusta kasa Korpusu była przyczyną buntów.