Marek Oramus skrytykował ten podgatunek, który zdefiniował jako opisywanie jakim niebezpieczeństwem grozi uległość wobec Kościoła, jak się jęczy pod kościelnymi rządami, jaki to gwałt chodzić do spowiedzi i jak przerost księżych interwencji źle wpływa na wolność jednostki oraz życie prywatne obywateli oraz jako najprymitywniejszą fantastykę pierwszopoziomową, sfalsyfikowaną i wtrąconą w niebyt przez rzeczywistość. Jacek Dukaj w 2002 r. scharakteryzował klerykal fiction jako najsłabszy i ulotny trend w polskiej fantastyce, a termin „fantastyka klerykalna” określił jako pejoratywny i przyporządkował wąskiej klasie utworów, które były literackim echem nastrojów i ruchów antykościelnych z początku lat 90. Olszański uważa krytykę kościoła za klasyczną dla literatury anglosaskiej o tradycjach protestanckich (antykatolickich).