po 240 latach działalności w jednym miejscu w świadomości ówczesnych mieszkańców był instytucją istniejącą tu „od zawsze”. Dawna kamienica szpitalna stała się kamienicą mieszczańską, zaś Szpital św. Łazarza kontynuował swą działalność przy ulicy Brackiej.
W następnych dziesięcioleciach powstała jeszcze jedna kamienica, jedną też przebudowano. Dopiero około roku 1870 u zbiegu z ulicą Rybaki ostatnie drewniane domostwa przy Mostowej zastąpiono trzypiętrową kamienicą. Po tym czasie ulica podupadła: zabudowę nadmiernie dogęszczono oficynami, istniejące kamienice nadbudowywano o kolejne kondygnacje, przy okazji wprowadzając tandetne, gipsowe dekoracje całych fasad.
Jak wszędzie na Nowym i Starym Mieście długo nie remontowane kamienice miały niski standard, zaś ich mieszkańcami była uboga, głównie żydowska ludność, parająca się rzemiosłem lub handlem. Ulicę zamieszkiwali także licznie zawodowi złodzieje, sutenerzy oraz prostytutki.
W roku 1910 przebito burząc dwie kamieniczki wylot ulicy Starej; jednak działaniom niszczącym zabytkowy charakter ulicy sprzeciwiało się utworzone w roku 1906 Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości.