Rozkwit karnawału przypadł na XVII i XVIII wiek. W XVIII wieku weneckiemu karnawałowi udało się przejąć od karnawału w Rzymie wiodącą pozycję wśród włoskich uroczystości karnawałowych. Dzięki zakryciu twarzy, zmienionemu przez maskę głosowi i przebraniu Wenecja podczas karnawału była uważana za idealne miejsce do bycia incognito i do ucieczki od zasad moralnych, w tym pozwolenia sobie na ekscesy seksualne. Karnawał przyciągał przyjezdnych i stał się źródłem dochodów. W 1701 roku karnawał w Wenecji odwiedziło 30 tysięcy gości. Przedstawiciele różnych stanów społecznych bawili się razem.
thumb|upright=0.8|left|Pokaz nosorożca indyjskiego w Wenecji w 1751 roku Na placu św. Marka miały miejsce występy magów, akrobatów, szarlatanów, atletów, linoskoczków, tancerzy, połykaczy ognia czy żonglerów, odbywały się pokazy fajerwerków i egzotycznych zwierząt oraz przedstawia kukiełkowe i muzyczne. Rozrywki dostarczały latarnie czarnoksięskie. W drugiej połowie XV wieku obchody karnawałowe zwiększyły się i nabrały większego splendoru. Weneccy rzemieślnicy wytwarzali piękne maski i wspaniałe kostiumy karnawałowe już na wiele miesięcy przed rozpoczęciem okresu zabaw. Coraz większą rolę podczas karnawału zaczęły też pełnić przedstawienia teatralne i operowe.