W sezonach 1950-1953 wykorzystywano opony czterech producentów. Oprócz opon Pirelli w bolidach montowano ogumienie Firestone, Dunlop oraz Englebert. Marka Engelbert w późniejszym czasie połączyła się z Uniroyal, a pod koniec lat 70. XX wieku przedsiębiorstwo zostało przejęte przez Continental, które całkowicie porzuciło nazwę Engelbert. Opony Continental zadebiutowały w Formule 1 w 1954 roku. W tym samym czasie na kołach bolidów pojawiło się również ogumienie marki Avon Rubber.
W 1958 roku zawody zdominowane zostały przez opony Dunlop, które szeroko wykorzystywane były do 1965 roku. Przez pewien okres czasu Dunlop był jedynym dostawcą opon do bolidów Formuły 1. Na przełomie lat 60. i 70. jednym z najlepszych zespołów był Lotus, naprzemiennie wykorzystujący opony Dunlop oraz Firestone.
Na początku lat 70. zaszła istotna zmiana. Pojawiły się opony typu slick, czyli takie, które pozbawione były bieżnika. Pozwoliło to uzyskać maksymalną przyczepność do podłoża na suchej powierzchni. Zmieniła się także ich szerokość – przednie opony mierzyły 12 cali. W 1978 roku Grand Prix Brazylii wygrał bolid Ferrari, który wyposażono w radialne opony Michelin.