Marka na torach Formuły 1 zadebiutowała rok wcześniej, dzięki oponom radialnym zwiększyła się przyczepność podczas jazdy po łuku dzięki przeniesieniu większych sił bocznych.
W 1979 roku opony radialne zyskały na popularności. Podczas Grand Prix Monako w 1983 roku po raz pierwszy wykorzystane zostały opony radialne przeznaczone do jazdy w deszczu i zostały stworzone przez markę Goodyear Tire and Rubber Company. To osiągnięcie spowodowało, że opony tej marki zyskały na popularności, a ciąg zwycięstw bolidów na ich oponach spowodował, że Goodyear stało się wyłącznym dostawcą opon dla Formuły 1.
Z niewielkimi przerwami Goodyear dominowało w Formule 1 do roku 1997. Na jego miejsce wprowadzono opony Bridgestone oraz Michelin. Wraz z sezonem 1999 zmieniły się także przepisy i zakazano opon typu slick. Na ich miejsce ogumienie bolidów musiało posiadać trzy rowki na przednich oraz cztery na tylnych oponach.
W sezonie 2005 zabroniono zmiany opon podczas wyścigu, a jedynym warunkiem, który dopuszczał ich wymianę (na deszczowe), była zmiana warunków pogodowych.