Kiedy ogłoszono zaręczyny Konstantyna z córką cesarza Maksymiana, Faustą, posłużył się Minerwiną do dalszego rozbudzenia pożądliwości Konstantyna i ostatecznie przy poparciu stronnictwa Euecjusza doprowadził do zawarcia legalnego konkubinatu pomiędzy Minerwiną a Konstantynem. Jednocześnie wskutek nieostrożności Mitroanii, był zmuszony odstąpić swych chrześcijańskich sojuszników, by nie dopuścić do przejścia Minerwiny do wrogiego obozu Galeriusza i Maksymina Dai. Przyzwalając na prześladowanie chrześcijan, był zdania, że nie spełni się sen jego przeciwników o państwie rzymskim bez wyznawców Chrystusa, i że poleje się znacznie mniej krwi, niż potem będą twierdzić prześladowani. Uważał, że chrześcijanie, którzy wyprzedzili innych ludzi pod względem rozwoju, będą mogli, ograniczywszy, po ustaniu prześladowań, swe oczekiwania, nie tylko wzywać, ale i zmuszać pogan do oddawania czci Chrystusowi.
Opuścił Nikomedię przed rozpoczęciem prześladowań, pod koniec 302 lub na początku 303 roku i udał się pod Salonę, gdzie jego ojciec wznosił pałac dla przygotowującego się do zrzeczenia się władzy Dioklecjana.