Zakład ten do 1918 był jedynym konkurentem Zeppelina w budowie aerostatów o sztywnej konstrukcji, przełamując jego monopol przy wsparciu administracji wojskowej.

Wyżej wspomniane okoliczności sprawiły, że inżynier okrętowy Schütte podjął się konstrukcji latającego prototypu w swoim przedsiębiorstwie, w którym jesienią 1909 z pomocą studentów gdańskiej uczelni technicznej rozpoczęli budowę pierwszego sterowca o nazwie „SL 1” w nowym zakładzie w Mannheim–Rheinau. Opływowy kształt kadłuba wyróżniał się na tle ówczesnych, cygarowatych Zeppelinów, był połączeniem sferycznych komór gazowych i otaczających je pierścieniowych połączonych z płaskimi drewnianymi belkami nośnymi, połączonych w przeszło 100 punktach, spiralnie oplatających kadłub i dzieląc jego powierzchnię na stosunkowo małe sekcje o kształcie rombu. Mimo jednak nowoczesnej konstrukcji kadłuba, sterowiec był niedoskonały i musiał być wzmocniony, co spowodowało wzrost jego masy i konieczność zastąpienia kulistych komór gazowych walcowymi. Powierzchnia poszycia, o diamentowej, ząbkowanej fakturze, cechowała się wysokim oporem aerodynamicznym, co skutkowało niższą niż oczekiwana prędkością, wynoszącą 70 km/h. Problemy sprawiały też zawieszone na linach gondole.