thumb|240px|Johann Schütte (trzeci od lewej), 1934
Aerostat po licznych próbach wzbił się do lotu 17 października 1911. Pomimo wszystkich problemów technicznych, SL 1 został przejęty przez wojsko i wykonał łącznie 85 lotów. Między majem/czerwcem a listopadem 1912 SL 1 miał 131 metrów długości, maksymalną średnicę 18,4 metra i objętość gazu nośnego 20 500 metrów sześciennych. Napędzały go dwa czterocylindrowe silniki rzędowe Daimler J4L, każdy o mocy 120 koni mechanicznych (88,24 kW).
Latem 1913 sterowiec wyruszył w trasę z Mannheim do Królewca, po drodze 6 lipca 1913 zatrzymując się na gdańskim Wielkim Placu Ćwiczeń, należącym do stacjonującego we Wrzeszczu Leibhusaren-Regiment (nazywanych Huzarami Śmierci). Pierwsze w historii miasta lądowanie sterowca wzbudziło zrozumiałą sensację wśród mieszkańców miasta. 17 czerwca 1913 w drodze powrotnej z Królewca w lesie niedaleko Piły sterowiec uległ wypadkowi i został całkowicie zniszczony. W katastrofie zginęła jedna osoba znajdująca się na jego pokładzie, jednak nie poskutkowało to wstrzymaniem dalszych prac. 28 lutego 1914 wystartował sterowiec SL 2, będący ulepszoną wersją SL 1. Bardziej aerodynamiczny kształt spowodował, że stał się najszybszym niemieckim sterowcem.