Gdy w ręce duńskie dostała się korespondencja Liliehööka z Riksrådem, Fryderyk Wilhelm przewidywał, co może nastąpić i wiedział co myśleć o polsko-litewskich zamiarach. Sobieski rozpoczął werbowanie zwolenników dla swojej polityki sojuszniczej wśród rodaków, a elektor przeciwdziałał tym praktykom. Akcjom królewskim sprzeciwiali się m.in. Pacowie, którzy byli zwolennikami państw ościennych, tj. Austrii, Brandenburgii oraz Rosji, a do Francji i samych Sobieskich czuli odrazę. Swoje zrobiły też przekupstwa. Sejm z tego roku uchwalił konstytucję o renowacji dawnych relacji z cesarzem i elektorem, co było żądaniem malkontentów. Wobec tego, zaszachowany Jan musiał trzymać w sekrecie swój plan. Po cichu pozwolił Szwedom na wkroczenie z Inflant do Prus i ich okupację. Rozbroił dotychczasowe pułki i dyskretnie, pod presją Liliehööka i posłów francuskich François Gaston de Béthune’a i Toussainta de Forbina Jansona rozpoczął werbunek rozpuszczonych żołnierzy do armii zaciężnej, która miała wesprzeć Szwedów. W tym czasie część Polaków pod wodzą Rybińskiego przedostała się do Szwecji, by walczyć przeciwko Danii. A wszystko w nadziei otrzymania od Karola XI Prus Wschodnich.