Jan Sobieski zobligował się do wysłania 6000-7000 żołnierzy zwerbowanych za szwedzkie pieniądze, mających służyć w Inflantach lub Brandenburgii, z własną kadrą oficerską, ale pod komendą szwedzkiego dowódcy armii dywersyjnej. Ta miała przejść przez teren Rzeczypospolitej, pod drodze nie wchodząc do żadnych miast, a za wszystko żołnierze mieli płacić gotówkąWładysław Konopczyński, Polska a Szwecja. Od pokoju oliwskiego do upadku Rzeczypospolitej 1660-1795, s. 28.. Monarchowie zobowiązywali się ponadto do wzajemnej pomocy przeciwko wszystkim wrogom. Również za obopólną zgodą miano zawierać wszelkie traktaty, czy to sojusznicze czy pokojowe. W jego treści zawarte jest m.in. naturalne prawo Rzeczypospolitej do posiadania przez nią szerokiego pasa wybrzeża. Poręczycielem pierwszego polsko-szwedzkiego traktatu sojuszniczego była Francja. Karol XI ratyfikował go 18 października 1677 roku, Jan III Sobieski 6 lutego 1678 roku. Mimo że głównie uderzał w elektora brandenburskiego, jego postanowienia mogły być respektowane w razie konieczności przeciwko Moskwie, której oba kraje się obawiały. Jeden z twórców sojuszu gdańskiego Magnus Gabriel De La Gardie i Johan Göransson Gyllenstierna uważali za konieczność zapobieganie szybkiego rozwoju carskiej potęgi.