Kompleks w Ardabilu znalazł się w trudnej sytuacji już w osiemnastym wieku, gdy niechętny szyizmowi Nader Szah (1736–1747) skonfiskował związane z nim posiadłości. Przejeżdżający przez Ardabil w 1805 francuski dyplomata Pierre Amédée Jaubert odnotował, iż świątynia podupadła. Do kolejnych zniszczeń doszło podczas wojny rosyjsko-perskiej, kiedy w 1828 Rosjanie splądrowali miasto. Pod koniec XIX wieku sanktuarium znajdowało się w ruinie, z przeciekającym dachem zarówno Dar al-Huffaz, jak i Dżannat Seraj. W tej sytuacji sprzedaż dywanów wydawała się racjonalnym sposobem na zdobycie środków na konieczne naprawy i to właśnie zrobili zarządcy Kompleksu, w 1888 sprzedając je firmie Ziegler & Co za ogromną kwotę dwóch tysięcy czterystu funtów (sprzedaż prawdopodobnie obejmowała nie tylko dwa kobierce, ale także kilka innych). Po czterech latach napraw większy kobierzec został wystawiony w 1892 w Londynie, po czym został nabyty za dwa i pół tysiąca funtów przez South Kensington Museum, którego spadkobiercą jest dzisiejsze Muzeum Wiktorii i Alberta.