W 1996 opowiadanie przetłumaczono na angielski, w antologii . Recenzentka antologii napisała w Polish American Journal, że opowiadanie "przedstawia futurystyczną wizję świata pod rządami organizacji Wielkiego Brata, która wygląda jak KGB i Towarzystwa Jezusowego, z ich dwulicowością". Z kolei recenzent w Interzone napisał (niedowierzając, że autor miał tylko 15 lat, gdy napisał to opowiadanie), że utwór "łączy w sobie operę kosmiczną z czarną magią i satyrą antybiurokratyczną i czyta się go inaczej niż cokolwiek, z czym spotkałem się gdzie indziej"; i że utwór mógłby się podobać R.A. Lafferty'emu (amerykańskiemu pisarzowi znanemu ze swego ekscentrycznego stylu).
W swoich artykułach z 1999 (Fronda) i 2002 (Przewodnik Katolicki) Natalia Budzyńska określiła utwór mianem metafizyczno-technologicznej space opery i pisze, że opowiadanie „to jakby przestroga dla tych, którzy traktują diabła jako zabawę, którzy zajmując się magią czy okultyzmem, są przekonani, że mogą zapanować nad tajemnymi mocami, oswoić ciemne siły, udomowić demona”, a także „przestroga przed naszą pychą, kiedy uważamy, że grzechy nas nie dotyczą, ponieważ „generalnie jesteśmy w porządku”. Krytyczka twierdzi, że utwór „zdawał się być właśnie totalną krytyką Kościoła po przemianach polskiej rzeczywistości.