Podczas kampanii francuskiej jednostka przez tydzień operowała z terenu Francji, następnie została wycofana do obrony Wielkiej Brytanii. Dywizjon osłaniał ewakuację oddziałów brytyjskich z Dunkierki, następnie wziął udział w bitwie o Anglię. W trakcie walk piloci dywizjonu zniszczyli 68 maszyn Luftwaffe przy stracie 16 własnych. Duże straty poniesione w walce spowodowały konieczność uzupełnienia personelu dywizjonu pilotami nielegitymującymi się arystokratycznym pochodzeniem, przez co stracił on swój ekskluzywny charakter. Od początku 1941 r. jednostka włączyła się w działania ofensywne nad okupowaną Francją. W sierpniu 1941 r. na wyposażenie zaczęto wprowadzać myśliwce Bell P-39 Airacobra, które uznano za nieskuteczne z uwagi na brak sprężarki i w marcu 1942 wymieniono na rzecz Supermarine Spitfire.

W kwietniu 1942 r. dywizjon został przetransportowany na pokładzie lotniskowca USS „Wasp” na Maltę i wziął udział w obronie wyspy. Następnie został przeniesiony na afrykański teatr wojenny, wziął udział w walkach zakończonych rozbiciem sił Osi i ich kapitulacją 13 maja 1943 r. W czerwcu został przeniesiony na Maltę, skąd osłaniał lądowanie aliantów na Sycylii. W tym samym czasie dowództwo nad dywizjonem objął Stanisław Skalski. Funkcję zdał we wrześniu.