Po spustoszeniu okolicy przez Mongołów w 1241 r., wieś zaczęto zasiedlać osadnikami niemieckimi, pochodzącymi przeważnie z Frankonii lub Turyngii. W 1245 r. wieś jest wspomniana jako „Osek”. Nazwa ta wywodzi się od osieka, czyli śródleśnej polany. 8 maja 1250 r. Osiek wraz z Niwnikiem uzyskały lokację na prawie niemieckim za zgodą biskupa wrocławskiego Tomasza od księcia wrocławskiego Henryka III Białego. Osadnicy niemieccy we wsi otrzymali sześć lat wolnizny, przez co byli zwolnieni z płacenia podatków przez okres 6 lat. W tym samym roku wieś miała powierzchnię 63 łanów flamandzkich, z czego 7 należało do sołtysa Henryka, a trzy stanowiły Widmut, czyli własność kościelną. Od 1250 r. do sekularyzacji dóbr kościelnych na początku XIX w. wieś należała do kapituły katedralnej we Wrocławiu.
Wieś miała układ owalnicy i znajdowała się na leśnej drodze łączącej Oławę z komandorią templariuszy w Oleśnicy Małej. Na placu w centrum wsi, w rozwidleniu dróg zewnętrznych, znajdował się kościół, karczma oraz sad owocowy. Po obydwu stronach drogi znajdowały się gospodarstwa rolne.