Wiele razy siedziałem przy końcu jego łóżka aż do północy, zaś on nigdy nie znużył się wspominaniem swoich podróży” za: . Xu Xiake zmarł 8 marca 1641.

Dziedzictwo Xu Xiake pod wieloma względami był dzieckiem swoich czasów. Zwłaszcza we wczesnym okresie odwiedzał głównie znane wszystkim święte miejsca i obiekty kultury, godne zainteresowania pielgrzyma i wykształconego literata, kontynuując w ten sposób starą tradycję chińskich podróży. Z odrazą opisywał zwyczaje napotykanych przez siebie przedstawicieli chińskich mniejszości etnicznych jako barbarzyńskie. Zgodnie z duchem epoki żywił zamiłowanie do wszystkiego, co dziwne (奇, qi), był oddany pojęciu obsesji (癖, pi) i analizował krajobrazy, które widział, w kategoriach feng shui. Jednocześnie jednak od samego początku przejawiał specyficzne dla siebie zamiłowanie do badania i szczegółowego opisywania geograficznych faktów, co wykraczało poza tradycyjną rolę literata-podróżnika i znalazło swoją kulminację w jego podróży na południowy zachód. Jak pisze James M. Hargett:Kierowany chęcią zweryfikowania swojej wiedzy o geografii Chin zaczerpniętej z lektur i rozstrzygnięcia wątpliwości co do niektórych opisów w tych tekstach Xu spędził większość swojego życia zaangażowany w geograficzną eksplorację i odkrycia.