Niemcy nakazali ostatecznie czterem Żydom napełnić pojemnik do noszenia wapna odchodami z latryny i wylać je na Krysiewicza, który wkrótce zmarł (zwłoki zakopano przy ustępach).

Stosowano odpowiedzialność zbiorową. Świadkowie zrelacjonowali m.in. przypadek, w którym Niemcy oskarżyli więźniów o organizację ucieczki. Karą za to domniemanie był apel, podczas którego wybrano dziesięć osób i ukarano w obecności pozostałych. Kładziono ich na stołkach, jeden z Niemców siadał na głowie karanego, a pozostali smagali go 60-80 razy rzemiennymi biczami. Bestialstwo to powtarzali przez kilkanaście dni.

Praca Polaków polegała na kruszeniu głazów na tłuczeń, zaś Żydów zatrudniano jako siłę pociągową. Podczas pracy stosowano ciągłe obelgi i bicie, np. Tadeusz Ritter, nie mogąc rozkruszyć dużych rozmiarów głazu młotem, został niezwykle okrutnie skatowany przez Niemców (Strelau, Bergau i Talker) bykowcami oraz kolbami, m.in. połamano mu obie ręce i nogi. W sali szkolnej po kilku godzinach stracił przytomność. Opuchniętego i sczerniałego więźnia wydano żonie w stanie agonalnym (został przywieziony na furze ociekającej krwią i wkrótce zmarł).