zwykle chodzi o wyrazy wyszukane, które nie są dobrze znane osobie mówiącej ()., mające z założenia charakter doraźny i nietrwały. Jak stwierdza John B. Dalbor: „Dla językoznawcy rzekome błędy native speakerówCzyli tzw. rodzimych użytkowników języka, zob. język ojczysty. to w rzeczywistości warianty stylistyczne lub uzualne, uwarunkowane przede wszystkim czynnikami geograficznymi, społecznymi i edukacyjnymi”. Zdaniem autorów takich jak Peter Trudgill i Lars-Gunnar Andersson sądy poprawnościowe odnoszone do języka native speakerów są zasadniczo sądami socjalnymi, pozbawionymi uzasadnienia językoznawczego.
Koncepcja błędu odmienna od przedstawionej powyżej funkcjonuje na gruncie tradycji preskryptywizmu, zgodnie z którą ocena form i wypowiedzi językowych polega na odwołaniu do usankcjonowanego zbioru zasad. Za punkt odniesienia dla takich sądów poprawnościowych mogą służyć różne wzorce, np. skodyfikowana norma językowa, język warstw wykształconych lub uzus uznanych autorów. Według definicji zawartej w Encyklopedii języka polskiego bierze się pod uwagę zwyczaj i poczucie językowe środowisk uważanych za użytkowników kulturalnej odmiany języka (co stanowi podstawę normy języka ogólnego), a także zasadność funkcjonalną danej innowacji.