Po raz pierwszy dał o sobie znać perfekcjonizm reżysera, który bardzo dokładnie rozpisał wszystkie szczegóły techniczne. Doprowadziło to do konfliktu z doświadczonym operatorem Lucienem Ballardem – gdy ten użył zwykłego obiektywu zamiast szerokokątnego, Kubrick zareagował natychmiast, nakazując mu postąpić według wskazówek albo opuścić plan na zawsze.
Najwięcej trudności nastręczyła realizacja sceny skoku, zwłaszcza momentu startu koni z boksów. Nie mając pieniędzy na wynajęcie toru, reżyser namówił Alexandra Singera, by wtargnął z kamerą na tor podczas prawdziwego wyścigu i sfilmował start, zanim służby porządkowe go wyrzucą – udało się za pierwszą próbą. Zabójstwo było nowatorskim eksperymentem formalnym jak na ówczesny film kryminalny: poszczególne zdarzenia relacjonowano nieliniowo, a nie chronologicznie. Choć ówcześni krytycy narzekali, że utrudnia to zrozumienie obrazu, eksperyment po latach znalazł licznych naśladowców – choćby Quentina Tarantino we Wściekłych psach.