Jest to gatunek jadowity, jak i inne kukangi. Gruczoł ramienny jest przekształconym gruczołem łojowym. Duży, gruby na 2–3 mm i dobrze unerwiony, leży po brzusznej stronie ramienia. Porasta go skąpe owłosienie. Prócz kukangów i Xanthonycticebus występuje u lorisów. Wczesne badania na kukangu większym wskazały obecność enzymów, jak fosforylaza, MAO, dehydrogenaza bursztynianowa, oksydaza cytochromowa i esterazy naftolowa, AS, Tween oraz fosfatazy zasadowa i kwaśna. Wydzielina stanowi żółty, pachnący płyn. Krystalizuje on na skórze czy futrze. Znaleziono w nim 86 różnych związków. Zagrożone kukangi przyjmują grożącą pozę z eksponowaniem gruczołu ramiennego. Podnoszą kończynę ponad głowę, tak by móc szybko polizać gruczoł. Jad jest wtedy obecny w ślinie, a grzebień zębowy umożliwia ugryzienie i zaatakowanie w ten sposób drapieżnika. W przypadku bezkręgowców czy nawet innych kukangów jad może powodować śmierć. Dla człowieka nie jest tak groźny. Stanowi także sygnał chemiczny, jako że Strepsirrhini dysponują zwykle dobrym węchem. Nie wydaje się on służyć polowaniu, jako że kukangi polują na niewielkie bezkręgowce, ani obronie przed drapieżnikami, prędzej już kąsaniu rywali czy ochronie przed pasożytnictwem zewnętrznym.