Chciał się już żenić z wiedźmą, jednak na bagnach pojawiła się baba – Krasula – swarliwa żona Farafona podstępem utopiona przez męża w trzęsawisku, która go tak okaleczyła. Najbardziej było żal Anczutce ogona, bo utracił swoją dotychczasową moc i diabelską rangą nie przewyższał już leszego. Ponieważ rany miały się goić przez kilka stuleci, zmuszony teraz został do szwendania się po świecie, aż wydobrzeje. Za uratowanie przed babą Anczutka obdarzył Farafona zaklęciem, które trzykrotnie go wezwie, by spełnić życzenie, i obiecał karę złej śmierci, jeżeli bohater zawoła go po raz czwarty. W trakcie swoich podróży Anczutka trzykrotnie opętał kobiety i za każdym razem Farafon go wypędzał za pomocą magicznej formuły. Gdy opętał czwartą – królewnę – Farafon go okłamał: wymówił zaklęcie i zawołał, że po Anczutkę idzie Krasula. Ze strachu przed babą diabeł uciekł i rozbił się o szlaban graniczny na siedem tysięcy drobinek. Z tych cząstek na rozstajach dróg później powstały karczmy. Odtąd wędrowcy, upijając się w sztok, przyczyniają się do regeneracji anczutkowego ogona.