Stefan – od majątku Stefanowa, które otrzymała Przecława jako nałożnica książęca i Stanisław – po bracie Przecławy Stanisławie Włodzimierzowiczu.
Losy Mały Stanisław był świadkiem śmierci króla Bolesława Chrobrego. Udający się na dalsze poszukiwania Arona, Tymoteusz, zostawił chłopca w Konstantynopolu pod opieką jego dalekiej krewnej, cesarzówny Teodory. W 1033 młodziutki Stanisław wrócił do Polski i dzięki złotu jałmużnika cesarstwa, Jana, został rękodajnym króla polskiego. Za złoto bizantyńskie podburzył też do buntu przeciw władcy polskiemu brańców wziętych przez Chrobrego w Kijowie. 6 maja 1034 roku, na pięć dni przed śmiercią Mieszka II, widziano go po raz ostatni, wchodzącego bez broni do wieży, w której przebywał obłąkany król. Związek jego i jego matki ze śmiercią króla nie zostaje w powieści wyjaśniony. Stanisław zapewnia, że po swym wejściu do wieży znalazł króla w kałuży krwi. Wiadomo tylko, że prawdopodobnie od Tymoteusza, Stanisław i Przecława znali drugie, tajemne, wyjście z wieży. Przecława stanęła potem na czele buntu przeciw władzy i zginęła w toku walk. Stanisław zaś zniknął. Dwa lata później przesłał biskupowi Łukaszowi do Konstantynopola list z Islandii lub Grenlandii, przez swego zaufanego, Birninga syna Gnupa, któremu w czasie wojny domowej w Polsce (1034) uratował życie.