Wiele w tym czasie podróżował po północnych rubieżach Europy, między innymi u boku Haralda Hardrady, króla wygnańca. Możliwe, że pomiędzy 1039 a 1047 rokiem odwiedził w trakcie tych podróży kraj Tolteków. Jego wspomnienia z tej wyprawy były na tyle mgliste, że zamierzał wspólnie z królem Haraldem, po zdobyciu przez niego Anglii, wyruszyć na podbój Winlandii i odnaleźć kraj Tolteków.

Gdy ponownie zjawił się w Konstantynopolu znalazł się po wpływem kółka intelektualnego skupionego wokół Teodory: uczniów Psellosa: Nicetasa Mauropejczyka i Jana z Bizancjum oraz poety Symeona Młodszego. W stolicy cesarstwa przyjął też śluby zakonne i niższe święcenia kapłańskie. Był świadkiem złożenia przez kardynała Humberta bulli ekskomunikującej patriarchę Michała w 1054 roku. Dwa lata później udał się przez Kijów do Polski, by wyjaśnić zagadkę swego pochodzenia. W Kijowie odwiedził w celi więziennej towarzysza swojej młodości, Łukasza, biskupa Nowogrodu. W Polsce został dworzaninem biskupa sandomierskiego Lamberta Sylasa i jako taki podał nocą 24 lipca 1059 roku, umierającemu Aronowi środek narkotyczny, pochodzący z Grenlandii lub kraju Tolteków, dla wzmocnienia jego funkcji życiowych.