Utwór skomponowany został w stylu brillant. Chopin porzucił tę estetykę długo przed ukończeniem op. 64, począwszy od etiud z op. 10 wydanych w 1833. Allegro należy do niedookreślonego gatunku, w którym tradycyjna forma koncertu solowego z fragmentami tutti-solo została zaadaptowana na fortepian solo. John Rink zaliczył do tego gatunku m.in. Koncert włoski Johanna Sebastiana Bacha z 1735 oraz Grand Allegro de Concert op. 39 Edwarda Wolffa z 1840.
Kompozycja cechuje się idiomem dumowo-marszowym oraz genrem marszowym. Janusz Miketta widział w nim, podobnie jak m.in. w obu koncertach, topos „zamiennikowy”, którego genezy doszukiwał się w Das Wohltemperierte Klavier Johanna Sebastiana Bacha.
Recepcja 21 stycznia 1888 w czasopiśmie „” ukazała się recenzja wykonania Allegra w interpretacji Vladimira de Pachmanna.
W wydanej w 1900 biografii kompozytora James Huneker pisał o Allegrze, że może być uznawane za fragment koncertu, bardziej niż Roberta Schumanna uznawana jest za „koncert bez orkiestry”. 15 lat później ten sam autor pisał, że Allegro „nie jest utworem wybitnym. To kadłubowy koncert, lecz dowodzi, że kompozytor potrafi wypełnić płótno większe aniżeli tylko walc”.