Pod tym względem budynek pomyślano jako odpowiadający statusowi pałacu koronacyjnego, a nie tylko rezydencji.
Po pożarze Pałacu Zimowego w Petersburgu w 1837 roku Mikołaj I zlecił Konstantinowi Thonowi opracowanie projektu nowej rezydencji kremlowskiej, która w pełni odpowiadałaby istniejącym normom bezpieczeństwa przeciwpożarowego, w tym posiadała ognioodporne konstrukcje wykonane z żeliwa i żelaza. Rozebrano stary pałac elżbietański, na miejscu którego planowano zbudować nowy zespół, wraz z XVII-wiecznym dziedzińcem stajni i innymi budynkami południowo-wschodniej części twierdzy. W wyniku dalszych przebudów już w połowie XIX wieku panorama Kremla otwierająca się z Kamiennego Mostu uległa znacznej zmianie.
Za wzór stylistyki nowego zespołu przyjęto niezrealizowany projekt Pałacu Kołomienskiego, opracowany w 1836 roku przez Andrieja Stackenschneidera. Nowy zespół o monumentalnych formach miał rozwijać kompozycję Pałacu Tieriemnego i organicznie łączyć się ze historyczną zabudową Kremla. Oprócz Pałacu Tieriemnego, jego cerkwi i Granowitej Pałaty, w skład zespołu wchodzić miały: nowy budynek Apartamentów Wielkich Książąt, częściowo przebudowany budynek stajni, Pałac Rozrywki oraz nowy budynek Zbrojowni kremlowskiej.