Faktycznie osiągnął gotowość do służby po próbach we wrześniu 1902 roku, kiedy rozpoczęto przygotowania do rejsu na Daleki Wschód. Z uwagi na pośpiech, „Diana” została wysłana w rejs bez zamontowanego dodatkowego rurociągu mechanizmów pomocniczych, który został uzupełniony już w Port Artur. Koszt budowy okrętu wynosił 5 727 193 ruble.
Opis
Opis ogólny Projektowa wyporność normalna okrętów wynosiła 6731 ton. Na próbach prędkości „Diana” miała wyporność 6657 ton. W 1916 roku wyporność normalna wynosiła 7050 ton, a pełna 7490 ton. Długość całkowita wszystkich okrętów typu wynosiła 126,8 m, a na linii wodnej 123,75 m. Szerokość maksymalna wynosiła 16,76 m, a zanurzenie projektowe 6,4 m. W 1916 roku zanurzenie normalne wynosiło 7 m, a maksymalne 7,3 m.
Załoga liczyła początkowo etatowo 570 osób, w tym 20 oficerów. Oficerowie tradycyjnie mieli kajuty na pokładzie bateryjnym na rufie. Znajdowała się tam też kajuta dowódcy (na lewej burcie) oraz apartament i gabinet admiralski (na prawej burcie), a na samej rufie salon dowódcy.