Ich status oraz przynależność państwowa powinna zostać uregulowaną przez UNRWĘ i państwa arabskie, rozciągnięcie na Synaj i Wzgórza Golan izraelskiej suwerenności.

Allon zaznaczył jednocześnie, że tak długo jak państwa arabskie nie podpiszą z Izraelem traktatów pokojowych, tak długo Izrael będzie uważał linie zawieszenia ognia za obowiązujące granice. Dodatkowo, pas osiedli w Dolinie Jordanu powinien zostać wyznaczony w taki sposób, aby tworzyć naturalną przeszkodę do poruszania się kolumn zmechanizowanych i pancernych wroga.

Odbiór planu i następstwa Plan Allona nigdy nie stał się oficjalnym planem rozwoju osiedli na Zachodnim Brzegu. Żaden izraelski rząd nie odbył oficjalnej dyskusji nad nim i nie poddał go pod głosowanie. Pomimo tego plan ten wytyczył pewnie kierunki i priorytety związane z osadnictwem: kontrola Judei i Samarii poprzez osadnictwo rolniczo-wojskowe, czy też wykorzystanie warunków terenowych w rozwoju osiedli. Pierwsze osiedla powiązane z planem zaczęły powstawać w 1968 roku wzdłuż drogi Bejt Sze’an-Jerycho oraz wzdłuż zboczy Wzgórz Samarii. Skupiono się wówczas na zasiedleniu pustych obszarów, zabezpieczeniu szlaków komunikacyjnych i dostępu do Jordanu. W latach 1971–1974 skoncentrowano się na budowie pasa osiedli, które osłaniałyby istniejące w Dolinie Jordanu miejscowości żydowskie od zachodu.