Stępkę pod budowę „Nicolò Zeno” położono 5 czerwca 1927 roku. Otrzymał imię na cześć XIV-wiecznego włoskiego żeglarza, badacza Atlantyku Nicolò Zeno, znanego jako jednego z . Równolegle budowano w tej stoczni „Giovanni da Verrazzano”, a po nich jeszcze „Antonio Pigafetta” i „Alvise da Mosto”. Wodowano go 12 sierpnia 1928 roku. Przyjęcie przez marynarkę opóźniło się z powodu usterek turbin i do służby okręt wcielono 27 maja 1930 roku (według innych źródeł 27 marca). W 1938 roku okręt otrzymał znak burtowy ZE, od skrótu nazwy. Dewizą okrętu było: Piu oltre (z wł. jeszcze więcej).
Opis
Skrócony opis konstrukcji thumb|Sylwetka „Nicolò Zeno” w eksperymentalnym kamuflażu Claudus z końca 1941 roku Niszczyciele typu Navigatori miały stalowy kadłub z podwyższonym pokładem dziobowym. Sylwetka okrętów wyróżniała się dwoma szeroko rozstawionymi pochylonymi kominami – na skutek zastosowania naprzemiennego układu przedziałów siłowni, w celu zwiększenia odporności na uszkodzenia. Wyporność standardowa pierwotnie wynosiła 1900 ton, a pełna 2599 ton. Długość całkowita pierwotnie wynosiła 107,28 m, szerokość 10,2 m, a zanurzenie 3,51 m przy wyporności standardowej i 4,35 m przy wyporności pełnej. W 1940 roku okręt został poddany modernizacji (drugiej) w celu polepszenia stateczności, jak większość niszczycieli tego typu.