Wyporność standardowa po modernizacji wynosiła 2125 ton, a pełna 2880 ton. Długość kadłuba wzrosła do 108,9 m, a szerokość do 11,2 m.
Załoga etatowo składała się początkowo ze 173 osób, w tym 9 oficerów, a do początku II wojny światowej wzrosła do 224 osób, w tym 12 oficerów. Pod koniec wojny załoga liczyła do 280 osób.
Okręty były napędzane przez dwa zespoły turbin parowych z przekładniami, zasilane przez cztery kotły wodnorurkowe o ciśnieniu roboczym 22 atmosfer, poruszające dwie trzyłopatowe śruby. Podobnie jak pozostałe okręty budowy stoczni CNQ, „Nicolò Zeno” otrzymał turbiny akcyjne systemu Beluzzo oraz kotły typu Yarrow i śruby o średnicy 3,56 m. Moc projektowa wynosiła 55 000 KM. Na próbach 4 lipca 1931 roku „Nicolò Zeno” rozwinął moc 65 460 KM. Projektowa prędkość maksymalna wynosiła 38 węzłów. Na próbach sześciogodzinnych w 1931 roku „Nicolò Zeno” osiągnął w stanie lekkim prędkość średnią 39,166 węzła (przy wyporności 2064 ton). Typowo okręty tego typu rozwijały jednak w realnych warunkach służby prędkość do 33–36 węzłów. Po drugiej modernizacji prędkość spadła natomiast do około 28 węzłów przy pełnej wyporności.