W przeciwieństwie do wielu innych dydelfowatych, zwłaszcza niewielkich, choćby z rodzaju monodelf, samica tej wydrówki nosi na brzuchu torbę, czyli marsupium. Nie jest natomiast wiadome, ile ma sutków. Wydrówka rudawa nosi ich od 9 do 11. Dydelfowate dysponują zwykle nieparzystą liczbą sutków, jako że prócz ułożonych w 2 rzędy występuje jeszcze pojedynczy sutek pośrodkowy.
Ciało wieńczy gruby ogon o długości w zasadzie podobnej do długości głowy i tułowia. Bliższa jedna trzecia tegoż ogona pokryta jest futrem nieodróżniającym się barwą od tułowia bądź nieco bardziej cynamonowym (czy cynamonowobrązowym), tak po stronie grzbietowej, jako i po brzusznej. Dalej występuje barwa czarnam, określana też jako okopcona. Koniec zaś ogona pokryty jest barwą żółtawopomarańczową (w Peru żółtawobiałą), a sięga ona ostatnich 1,5 cm.
Wewnętrzna część nóg krótkich a korpulentnych jak u wydrówki rudawej zabarwiona jest podobnie jak brzuszna część ciała. Przednia część kończyn przednich jest ciemnooliwkowopłowa. Tylna część przypomina barwą grzbiet. Ręce są z kolei ciemnobrązowe, ciemniejsze od futra porastającego grzbiet zwierzęcia. Tylne zaś stopy nie różnią się od niego.