Z potrzeby wyjścia poza te strategie, jedną z istotnych zasad filozofii rozwijanej przez Harmana jest założenie o nieredukowalności obiektów, tzn., że nie powinno się poszczególnych złożoności sprowadzać do jednego, często uprzywilejowanego punktu odniesienia, tak samo jak żadne pojedyncze przedstawienie czy interakcja nie może wyczerpywać przedmiotu. Przedmiot wchodząc w kontakt z innym przedmiotem nigdy nie dotyka wszystkich aspektów drugiego, przez co właśnie go nie wyczerpuje. Harman stara się przy tym rozwiązać problem pytania o to jak przedmioty, które charakteryzują się radykalną nierelacyjnością wchodzą jednak w relacje. W swoich koncepcjach Harman nie odrzuca w pełni dotychczasowej tradycji historyczno-filozoficznej i reinterpretując dorobek m.in. fenomenologii wskazuje na dwa rodzaje istnienia obiektów: zmysłowe i rzeczywiste. Przedmioty zmysłowe są dostępne poznaniu i wchodzą w interakcje, natomiast rzeczywiste są wycofane, istnieją w ukryciu, są nieprzetłumaczalne na język relacyjny i poznawać je można tylko pośrednio. Przedmioty oprócz dwoistości przedmiotowej, mają także dwa rodzaje własności (tak samo rzeczywiste oraz zmysłowe) i ich kombinacje z sferą przedmiotową tworzą różnorodne napięcia.