Od 1950 roku poza bieżącą bibliografią narodową wychodziła bibliografia księgarska w postaci trzech wydawnictw – były to prospektywne „Zapowiedzi Wydawnicze” (od 1952 roku), bieżący „Kartkowy Katalog Nowości” (od 1950 roku) oraz scalający rocznik „Katalog Składowy” (od 1951 roku), ich opracowaniem zajmowała się Składnica Księgarska. Biuro Wydawnicze „Ruch” wydawało na podstawie ankiet niekompletny „Katalog Prasy Polskiej” w latach 1957–1964. Obliczony na czytelników zagranicznych był dwuczłonowy serwis bibliograficzny, który wydawał Ośrodek Rozpowszechniania Wydawnictw Naukowych PAN i Ośrodek Dokumentacji in Informacji Naukowej PAN; składał się z „Quarterly Review of Scientific Publications” oraz „Polish Scientific Periodicals. Current Contents”.
W latach 60. XX wieku polska bibliografia narodowa składała się z 4 elementów: „Przewodnika Bibliograficznego” (kontynuacja międzywojennego „Urzędowego Wykazu Druków”) w układzie rzeczowym, „Bibliografii Zawartości Czasopism”, „Bibliografii Czasopism i Wydawnictw Zbiorowych” oraz „Polonica Zagraniczne. Bibliografia” (rozpoczęta w 1956 roku). Jako rozszerzenie bibliografii narodowej traktowano wówczas „Katalog Rozpraw Doktorskich i Habilitacyjnych”, który był wydawany jako rocznik. W 1961 roku wydano Rozporządzenie Ministra Kultury i Sztuki o tzw.