Jakkolwiek w drugiej połowie lipca, trwająca od 23 czerwca, ofensywna działalność Armii Czerwonej charakteryzująca się dużym rozmachem i wysokim tempem działań zaczęła tracić na impecie, na skutek oddalenia w toku wielkiej operacji białoruskiej o 550-600 km od pozycji wyjściowych. W walkach uczestniczyło także ludowe Wojsko Polskie utworzone na mocy dekretu Krajowej Rady Narodowej z 21 lipca 1944 r. w wyniku połączenia Armii Ludowej i Armii Polskiej w ZSRR.
Na zapleczu frontu masową działalność represyjną wobec Polaków rozpoczynały formacje NKWD i Smiersz, aresztując, wywożąc w głąb ZSRR i mordując tysiące obywateli Polski z zajmowanych przez Armię Czerwoną terenów.
Po zajęciu Lublina 23 lipca 1944 r. lewoskrzydłowe związki 1 Frontu Białoruskiego, w którego składzie walczyły m.in. jednostki 1 Armii Wojska Polskiego, dotarły w kilka dni później do Wisły w rejonie Dęblina i Puław, a następnie zawróciły na północ z zamiarem wyjścia w widły Wisły i Bugo-Narwi, jednak 1 sierpnia zostały zatrzymane przez nieprzyjaciela i musiały przejść do walk obronnych. Natomiast wojska 2 Frontu Białoruskiego zajęły 27 lipca Białystok, a 13 września doszły do Łomży, gdzie zostały zatrzymane przez siły niemieckie.