Na udział tej jednostki w wypadzie na Okęcie wskazuje również Henryk Stańczyk.
W wypadzie wzięły ponadto udział dwie kompanie czołgów pod wspólnym dowództwem rtm. Stanisława Grąbczewskiego (łącznie 21 czołgów 7TP) oraz 13. kompania ppanc. pod dowództwem ppor. Teodora Banaszczyka.
W tym czasie pozycje w rejonie Okęcia obsadzał niemiecki 82 pp z 31 DP. Jego dowódcą był Gerhard Berthold.
Przebieg boju 11 września jednostki piechoty wyznaczone do udziału w akcji opuściły pozycje na drugiej linii obrony Warszawy i około 16:00 skoncentrowały się w rejonie ul. Myśliwieckiej. Po krótkiej odprawie żołnierze przemaszerowali na Mokotów, w rejon skrzyżowania al. Niepodległości z ulicami Wiktorską i Szustra. Wieczorem dołączyły do nich pododdziały czołgów.
Polski plan przewidywał, że o godzinie 3:00 pododdziały znajdą się na pozycjach wyjściowych do natarcia. Odprawa dowódców kompanii i plutonów oraz rozminowanie przedpola znacznie się jednak przedłużyły. W konsekwencji polskie oddziały znalazły się na pozycjach wyjściowych o 5:00, a natarcie rozpoczęły dopiero dwie godziny później. Przedwczesny wymarsz, zbyt długie pozostawanie w psychicznej gotowości do natarcia oraz nocne chłody spowodowały przemęczenie żołnierzy. Co gorsza, z powodu powstałego opóźnienia musieli oni wyruszyć do boju w świetle dnia.