Główne siły zgrupowania uderzeniowego, którymi dowodził osobiście ppłk Chmura, nacierały w centrum, w kierunku lotniska. Józef Kazimierz Wroniszewski podaje, że w ataku tym wzięły udział 2. kompania oraz jeden lub dwa plutony 3. kompanii II/360 pp, wsparte przez kompanię czołgów kpt. Feliksa Michałkowskiego oraz półkompanię czołgów por. Władysława Sempolińskiego (razem 12 czołgów). Ludwik Głowacki podaje natomiast, że w ataku na lotnisko wzięły udział IV/360 pp, II/360 pp (bez 1. i 3. kompanii), a także kompania czołgów kpt. Michałkowskiego (bez jednego plutonu), pluton czołgów por. Władysława Sempolińskiego i 13. kompania ppanc.
Natarcie w centrum rozwijało się początkowo pomyślnie. Polacy zepchnęli słabe niemieckie ubezpieczenia, osiągnęli Zbarż, a następnie uderzyli na lotnisko cywilne i bazę 1 plot, których zabudowania zdobyli po niezbyt intensywnej walce. Uszkodzono i zdobyto czołg średni PzKpfw IV, samolot łącznikowy Fi 156 „Storch”, a także zniszczono kilka samochodów ciężarowych z ładunkiem. Stanowisko dowodzenia niemieckiego 82 pp zostało przejściowo odcięte. W trakcie walki i pościgu polskie zgrupowanie straciło jednak zwartość, gdyż czołgi znacznie wyprzedziły piechotę i rozproszyły się w terenie.