Mimo powtarzających się pytań, odpowiedź Warszawy była wymijająca, ale jednoznaczna: Polska nie miała żadnych zobowiązań wobec Czechosłowacji.

W tym czasie Francja była przekonana o konieczności wsparcia Czechosłowacji w razie niemieckiego zagrożenia, choć niepewność co do wyniku potencjalnego konfliktu uzależniała jej decyzje od stanowiska Wielkiej Brytanii. Paryż oczekiwał również zaangażowania Polski, podczas gdy Warszawa uważała Czechosłowację za niestabilne państwo, którego osłabienie, na przykład poprzez wspieranie niepodległościowych dążeń Słowacji, mogłoby przynieść Polsce korzyści w regionie. Wspomniane wcześniej postulaty niemieccy nacjonaliści traktowali jedynie jako program minimum, licząc, że Czechosłowacja nie zaakceptuje tak daleko idących żądań, i tak też się stało. Doprowadziło to do międzynarodowego kryzysu. Ponadto od wiosny 1938 roku z Berlina inspirowano liczne incydenty i starcia między niemieckimi demonstrantami a czechosłowacką policją, które propaganda III Rzeszy wykorzystywała jako dowód rzekomego ucisku i prześladowań mniejszości niemieckiej.