Pierwszy kryzys thumb|right|Manewry armii czechosłowackiej w 1938 r. Pierwszy kryzys miał miejsce pod koniec maja, kiedy Czechosłowacja, zaniepokojona prawdopodobnie fałszywymi doniesieniami o niemieckich ruchach wojsk przy granicy, zarządziła częściową mobilizację. Niemcy odpowiedziały protestami i oskarżeniami, że to Praga dąży do wojny. Mimo wszystko mobilizacja wzmocniła morale i pokazała gotowość obronną kraju. Prezydent Beneš, wierząc w solidarność państw demokratycznych przeciw Niemcom, poprosił o mediację brytyjską. Jednak hitlerowska propaganda o rzekomej dyskryminacji mniejszości narodowych w Czechosłowacji zyskała na Zachodzie wielu zwolenników. Nawet ci, którzy chcieli bronić demokracji, nie chcieli wspierać systemu represji wobec mniejszości. W efekcie rosła niechęć do przeciwstawiania się III Rzeszy. Czechosłowacja wiązała nadzieje z ZSRR, który deklarował wsparcie, jednak jego realizacja była utrudniona z powodu braku wspólnej granicy. Polska i Rumunia odmówiły zgody na przemarsz radzieckich wojsk, obawiając się komunistycznego przewrotu lub aneksji terytoriów. Przez Rumunię możliwe było jednak przesyłanie sprzętu wojskowego.