W 1898 roku przez wieś uruchomiono linię kolei wąskotorowej. Po wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej w 1918 prawie kilometrowy odcinek torów wąskotorówki pomiędzy Balnicą a Solinką znalazł się na terytorium Czechosłowacji i każdy przejeżdżający pociąg był eskortowany przez straż graniczną. Dopiero po zmianie granic w dniu 1 listopada 1938 cały szlak kolei znalazł się w granicach Polski – tzw. „Źródliska Udavy” (art. 1 Dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z 16 listopada 1938 roku )

W 1921 mieszkało w Balnicy 470 osób (426 grekokatolików, 33 rzymskich katolików, 33 wyznania mojżeszowego). Krótko przed II wojną światową Balnica liczyła ok. 500 mieszkańców. Należała do parafii greckokatolickiej w Maniowie i do łacińskiej w Bukowsku do 1927, następnie w Komańczy, a od 1979 w Nowym Łupkowie. thumb|left|Wieś na mapie Wojskowego Instytutu Geograficznego z 1938 r. W okresie międzywojennym istniała tu Placówka Straży Granicznej. Wieś przestała istnieć po II wojnie światowej, kiedy to w 1947 roku cała ludność łemkowska została przesiedlona, w ramach akcji „Wisła”, do województwa szczecińskiego, gminy Trzebiatów, do wsi: Roby, Gorzysław, Bieczyno. Większość z obecnie żyjących mieszkańców mieszka we wspomnianych wsiach lub Trzebiatowie.