Brytanii Leopolda Greenberga, w którym gwarantował brytyjską gotowość do rozważenia osadnictwa żydowskiego we Wschodniej Afryce.

Reakcje na plan ugandyjski Plan ugandyjski został zaprezentowany na VI Kongresie Syjonistycznym w Bazylei, który odbył się w dniach 23–28 sierpnia 1903 roku. Zaznaczył, że „to nie jest Syjon, nigdy nim nie będzie”, ale dzięki osadnictwu w Afryce Żydzi zdobyliby doświadczenie, które później mogłoby być wykorzystane w Palestynie.

Poparcie dla niego od początku wrażali syjoniści z Wielkiej Brytanii, którzy uważali, że odrzucenie planu zamknęłoby możliwości dalszych negocjacji z Chamberlainem, którego postrzegali za sojusznika syjonizmu. Swojego poparcia udzielił także Max Nordau, który nazwał plan ugandyjski „nocnym schroniskiem”. Propozycja Ugandy została także zaakceptowana przez religijnych syjonistów z Mizrachi i rabina Icchaka Ja’akowa Reinesa. Twierdzili oni, że ruch syjonistyczny ma na celu uchronić Żydów przed pogromami, czyli stworzyć dla nich bezpieczne schronienie. Mizrachi postrzegała masowe i nagłe osadnictwo w Palestynie za zagrożenie dla społeczności żydowskiej, które może doprowadzić do pogłębienia istniejących już podziałów. Osiedlenie się w Ugandzie mogłoby zniwelować nierówności i stanowić sprawdzian dla przyszłej państwowości.