Ta linia krytyki dostarczyła logicznej i mocnej filozofii przeciwko głównemu nurtowi zachodniego feminizmu tamtych czasów, który priorytetowo traktował prawa wyborcze kobiet jako ostateczne wyzwolenie kobiet. Zhen krytykowała nie tylko formy społecznego ucisku, którym poddawane były kobiety, ale także polityczne i kulturowe represje, które ograniczały wolność kobiet.
Teoria pracy Zhen podchodziła do koncepcji teorii pracy z historycznego punktu widzenia. Twierdziła, że na przestrzeni dziejów chińskie kobiety były spychane do zamkniętych pomieszczeń, takich jak dom, i nie wolno im było kontaktować się ze światem zewnętrznym. Nie były w stanie same się utrzymać, co czyniło je zależnymi od mężów, a tym samym podporządkowanymi ich władzy i autorytetowi. Sprzeciwiała się męskim myślicielom, którzy potępiali kobiety za zależność od mężów, za powód podając ich rzekomą niższość w stosunku do mężczyzn i niechęć do znalezienia pracy. Zhen skrytykowała ich za hipokryzję. Argumentowała, że skoro kobietom nie wolno opuszczać domów, to absurdem jest wymagać, aby znalazły pracę, która pozwoliłaby im się utrzymać.