Kanon 16 zabrania muzułmanom odziewania się jak chrześcijanie. Kanon ten jest zapowiedzią kanonu 68 ustanowionego podczas Soboru Laterańskiego IV, który odbył się prawie sto lat później, w 1215 roku. Kanon 68 zakazywał zarówno żydom, jak i muzułmanom przywdziewania stroju chrześcijańskiego. Podobne prawa zostały ogłoszone w Hiszpanii, gdzie chrześcijanie, żydzi i muzułmanie również się mieszali.
Kanony 17-19 traktują o bigamii, innej ważnej dla średniowiecznego świata kwestii, która wynikała z faktu, że wielu krzyżowców porzuciło swoje rodziny w Europie. Jeżeli mężczyzna poślubi drugą żonę, powinien oddać się pokucie trwającej aż do pierwszej niedzieli Wielkiego Postu. Jeżeli jednak zatai swoje przewinienie a te zostanie odkryte, jego majątek powinien zostać skonfiskowany, a on sam wygnany. Kanon 18 zezwala na bezkarne traktowanie bigamii wobec osób, które związek małżeński z osobą będącą już w związku małżeńskim, zawierają nieświadomie, pod warunkiem, że udowodnią, swoją niewiedzę. Jeśli mężczyzna poślubił drugą żonę i chce się z nią rozwieść, kanon 19 stanowi, że musi on udowodnić, iż jest już żonaty, albo przez próbę rozpalonego żelaza, albo przez przyprowadzenie świadków, którzy złożą za niego przysięgę.