Kanony 20-21 dotyczą duchownych. Kanon 20 mówi, że duchowny nie powinien być uznany za winnego, jeżeli chwyta za broń w obronie własnej. Nie wolno mu jednak chwytać za broń z żadnego innego powodu ani też zachowywać się jak rycerz. Było to ważną kwestią dla państw krzyżowców, gdyż prawo europejskie generalnie zabraniało duchownym udziału w wojnach. Krzyżowcy z kolei potrzebowali wszelkiego możliwego wsparcia swoich sił bitewnych. Zaledwie rok wcześniej Antiochia została obroniona przez patriarchę po bitwie pod Ager Sanguinis, która była jedną z katastrof wspomnianych we wstępie do kanonów. Kanon 21 stanowi, że mnich lub kanonik regularny, który dopuści się apostazji, powinien powrócić do swojego zakonu lub udać się na wygnanie.
Kanony 23-25 stanowią o kradzieży. Kanon 23 mówi, że każda osoba skazana za kradzież mienia o wartości większej niż jeden bezant, powinna mieć odciętą rękę lub nogę, ewentualnie wyłupione oko. Jeżeli majątek był wart mniej niż jeden bezant, należało złodzieja napiętnować na twarzy i publicznie wychłostać. Skradzione dobra powinny zostać zwrócone, a gdy złodziej nie był już w ich posiadaniu, sam stawał się własnością swojej ofiary. Jeżeli złodziej ponownie został przyłapany na kradzieży, należy mu albo odciąć drugą rękę, drugą nogę lub wyłupić drugie oko, albo go zabić.