Leczenie było skuteczne u około 70–95% pacjentów, ale trwało 12–18, a nawet 24 miesiące. Kolejnym przełomem w terapii gruźlicy było odkrycie ryfampicyny (RMP) w 1965 roku. Zastosowanie nowego leku umożliwiło skrócenie leczenia do 9 miesięcy. Dodanie w początkowym okresie leczenia PZA pozwoliło na dalsze skrócenie terapii do 6 miesięcy.
Przez wiele lat grupy międzynarodowych specjalistów pracowały nad ustaleniem najskuteczniejszych schematów leczenia, a ich wyniki pochodzą z setek tysięcy prac eksperymentalnych na zwierzętach i wynikach leczenia ludzi. Ta dziedzina przestała jednak rozwijać się, a ograniczenia w możliwościach alternatywnej terapii wynikają z braku nowych leków.
Natomiast dynamicznie rozwijają się techniki obrazowe, mikrobiologiczne i molekularne metody wykrywania gruźlicy, molekularne dochodzenia epidemiologiczne, możliwość wykrywania utajonego zakażenia prątkami gruźlicy i metody prewencji.
Od lat 80. XX wieku gruźlica ponownie stała się poważnym problemem zdrowotnym w wielu krajach. W 1993 Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznała gruźlicę za chorobę stanowiącą globalne zagrożenie zdrowotne.