okulary, różaniec, kwiotek – pojedynczy, drobny element z koronki koniakowskiej, różia – koronka. Nazwa odnosi się do kształtu koronkowej serwety – rozety, czyli geometrycznie przekształconego kształt kwiatu róży, różićka – koronka o małych rozmiarach.
Historia Pierwsze zapisy o koronkach dotyczące elementu ozdobnego czepców datowane są na 1883/1884 rok. Czepiec był cenną częścią stroju kobiety zamężnej i składał się z: naczółka, dynka (denka) oraz dwóch zauszników z płótna. Najbardziej okazały i ozdobny był naczółek, który był wykonywany trzema technikami: szydełkowania, teneryfową (tworzenie „na koluszku”) oraz igiełkową – poprzez haftowanie wzoru igłą na siateczce. Drobne motywy, które powtarzały się na czepcach, to ornamenty roślinno-geometryczne, czyli: gwiazdki, kropki, wężyki, listki. Koronka do czepca miała układ pasowy o długości od 25 do 30 i szerokości 8 cm. W sprzedaży były też gotowe czepce z naczółkami wykonane techniką klockową, które można było nabyć na targowiskach Jabłonkowa, Cieszyna i Skoczowa.