Istnieją dwie hipotezy dotyczące początków koronczarstwa koniakowskiego. Jedna z nich mówi, że pierwsze serwety powstawały w Koniakowie około roku 1906−1907, wtedy gdy Zuzanna Wałach, która na służbie w dworze Habsburgów w okolicach Goleszowa zobaczyła serwety oraz technikę ich wykonywania. Po powrocie do domu ze służby zaczęła szydełkować niewielkie serwetki, z cieniuteńkiej nici i nosiła je na sprzedaż do karczmy Jana Halamy w Wiśle Głębcach. Po wyjściu za mąż z wójta Koniakowa Pawła Golika (było to w 1913 roku) udekorowała nimi wspólny dom podobnymi serwetami. Golik, doceniając te ozdoby namówił żonę, by zapraszała sąsiadki i uczyła je szydełkowania. W 1947 roku, sąsiadka Zuzanny Wałach – Maria Gwarek otworzyła koniakowski oddział Cepelii, który przez 50 lat był ośrodkiem propagującym twórczość lokalnych, zatrudnionych tam koronczarek, co sprawiło, że heklowanie stało się intratnym zajęciem. Druga hipoteza datowana na 1900 rok jest także związana postacią Zuzanny Wałach.