Antoni Michałek – syn Elżbiety Michałek (siostry Zuzanny) twierdzi, że „szydełkowania Zuzka nauczyła się od swojej mamy Jadwigi Gorzołki z Istebnej, a Goleszowie dodatkowo poznała inne techniki, które rozwinęły jej umiejętności".

Najbardziej rozpowszechniony – okrągły kształt serwety, przypisuje się Marii Kulej z Koniakowa (z domu Rucka), koronkarki wyróżnionej Nagrodą im. Oskara Kolberga.

To, w jaki sposób podtrzymywano tradycję wykonywania koronki koniakowskiej, wyjaśnia etnografka Małgorzata Kiereś – „Do kształtowania pożądanych cech wykorzystywano dość trudną sytuację materialną w domach wielu koronczarek. Każda pomoc w wykonywaniu koronek przeznaczonych na sprzedaż była nieodzowna. Dzięki tej pracy dzieciom uzmysławiano możliwość zakupu obuwia, ubrania, szkolnych zeszytów, podręczników, a nawet pożywienia. Ten ekonomiczny aspekt był jednym z najważniejszych czynników trwania koronkowej tradycji”.

W czasach Polski Ludowej koronki koniakowskie były bardzo popularne lokalnie i ponadlokalnie jako desygnat kultury regionu, dzięki czemu znajdowały odbiorców wśród: urzędników, osobistości świata kultury, dygnitarzy, a także firm odzieżowych, ekip filmowych, zespołów regionalnych, krajowych i zagranicznych muzeów.