Do jej najbardziej cenionych choreografii, należy ta do filmu Dybuk (1937).

lata 1939–1949 Po inwazji niemieckiej na Polską, wyjechała na wschód, wraz z trupą Szymona Dżigana i Izraela Szumachera, do której należał m.in. jej uczeń oraz przyszły mąż – .

Trupa występowała początkowo Białymstoku, m.in. w ramach rewii jidysz Białostockiego Teatru Miniatur, następnie odbyła tournée po Związku Radzieckim, odwiedzając miasta takie jak m.in.: Odessa, Moskwa, Leningrad, Kijów, Charków, Erywań, Tbilisi i Aszchabad, gdzie trupa rozwiązała się, a także organizowali pomoc żywnościową dla polskich zesłańców w Kazachstanie i na Syberii. Do Polski para powróciła na przełomie maja i czerwca 1946. Berg wraz z mężem, zagrała w jednym z ostatnich filmów jidysz, które ukazały się w Polsce pt. My, którzy przeżyliśmy, w reżyserii Natana Grossa, na potrzeby którego para wykonała sekwencje tańców chasydzkich w sierocińcach w Helenówku i Otwocku. We Wrocławiu założyli również szkołę tańca dla ocalałych dzieci żydowskich, z czasem organizując pokazy taneczne w żydowskich ośrodkach kulturalnych.