Gullace twierdzi, że „brytyjscy propagandyści chcieli jak najszybciej przejść od [mało wiarygodnego] wyjaśnienia wojny, które skupiało się na zamordowaniu austriackiego arcyksięcia i jego żony przez serbskich nacjonalistów, do moralnie jednoznacznej kwestii inwazji [Niemiec] na neutralną Belgię”. Na poparcie swojej tezy cytuje dwa listy lorda Bryce’a. W pierwszym liście Bryce pisze: „Musi być coś fatalnie nie tak z naszą tak zwaną cywilizacją, skoro ta serbska sprawa tak straszną katastrofą spadła na całą Europę”. W kolejnym liście Bryce pisze: „Jedną rzeczą, która nas pociesza w tej wojnie, jest to, że wszyscy jesteśmy absolutnie przekonani o słuszności sprawy i o naszym obowiązku chwycenia za miecz po inwazji na Belgię”.
Chociaż niesławne niemieckie określenie „skrawek papieru” odnoszące się do traktatu londyńskiego z 1839 roku zmobilizowało znaczną część brytyjskich intelektualistów do poparcia wojny, w kręgach robotniczych ta metafora wywarła mniejszy wpływ. Na przykład polityk Partii Pracy Ramsay MacDonald, dowiedziawszy się o tym, oświadczył: „Nigdy nie uzbrajaliśmy naszych ludzi i nie prosiliśmy ich, aby oddali swoje życie za mniej znaczącą sprawę niż ta”.