Redaktor zmieniał interpunkcję, a także tytuły, co zdaniem autorki zmieniało znaczenie wierszy, o czym gwałtownym tonem informowała go w listach.
Za życia Emily Dickinson w czasopismach ukazało się – anonimowo i raczej bez jej wyraźnej autoryzacji – dziesięć wierszy i jeden list. Po śmierci poetki jej młodsza siostra Lavinia odkryła w zamkniętym na klucz kuferku rękopisy 1775 wierszy Emily. Okazało się, że choć Emily nakazała Margaret Maher spalić je, ta odmówiła. Margaret zachowała także od zniszczenia dagerotyp z wizerunkiem poetki.
Lavinia poprosiła o pomoc w wydaniu odnalezionych wierszy Mabel Loomis Todd, żonę miejscowego profesora astronomii, zdolną malarkę (i – jak twierdziła sama zainteresowana – przyjaciółkę poetki), ale też osobę, z którą 13 lat zdradzał żonę brat Emily, Austin, i z którą rodzina Dickinsonów pozostawała w wieloletnim sporze o spuściznę poetki.
Po wielu staraniach i przy pomocy Thomasa Higginsona udało się wydać twórczość Dickinson. Jednak wiersze zostały przeredagowane przez Todd i Higginsona tak, aby zachować zgodność z ówcześnie panującymi konwenansami i regułami estetycznymi. Z publikacji niektórych z nich w ogóle zrezygnowano w obawie przed opinią publiczną.